Ամերիկան ոչ թե ժողովրդավարություն է արտահանում, այլ՝ անկայունություն

Ամերիկյան «ժողովրդավարությունը» միշտ հայտնվում է այնտեղ, որտեղ կա նավթ, գազ, ոսկի, հանքեր կամ ռազմավարական դիրք։

Եվ միշտ ոչնչացնում է այն պետություններին, որոնք համարձակվում են չհնազանդվել։

Հարավսլավիա - ուժեղ, ինքնաբավ, անկախ պետություն, որը չէր ենթարկվում ՆԱՏՕ-ին, չէր խաղում Վաշինգտոնի կանոններով և պահում էր ռազմավարական ինքնիշխանություն Բալկաններում։

Արդյունքը՝ «մարդասիրական ռմբակոծություններ», էթնիկ հակամարտությունների բորբոքում, սանկցիաներ, տեղեկատվական պատերազմ։ Երկիրը մասնատվեց, տնտեսությունը փլուզվեց, տարածաշրջանը դարձավ վերահսկվող քաոսի գոտի։ Սերբիան ռմբակոծեցին առանց ՄԱԿ-ի մանդատի: Երկիրը բաժանեցին՝ «մարդու իրավունքների» անվան տակ։

Իրան - Մոսադեղը ազգայնացրեց նավթը․ տապալվեց։

Գվատեմալա - Արձենբեն դիպավ ամերիկյան կորպորացիաներին․ տապալվեց։

Չիլի - Ալյենդեն վերադարձրեց հանքերը պետությանը․ տապալվեց։

Կոնգո - Լումումբան հրաժարվեց հանքերը հանձնել Արևմուտքին․ սպանվեց։

Իրաք - Սադամը դուրս եկավ դոլարի խաղից․ երկիրը վերածվեց ավերակի։

Լիբիա - Քադաֆին փակեց նավթը արտաքին թալանից, առաջարկեց ոսկով ապահովված աֆրիկյան արժույթ, հայտարարեց անկախ քաղաքականություն․ նրան ոչ միայն սպանեցին, այլև ամբողջ պետությունը ջնջեցին քարտեզից։

Վենեսուելա - Մադուրոն չհանձնեց նավթը․ պատժամիջոցներ, սաբոտաժ, քաոս և վերջում կալանք։

Սցենարը միշտ նույնն է.

նախ՝ «մարդու իրավունքներ»,

հետո՝ «ժողովրդավարություն»,

ապա՝ պատժամիջոցներ, ապստամբներ, ռմբակոծություն, քաոս։

Իսկ վերջում՝ ռեսուրսները, շուկաները և տարածքներն անցնում են «ճիշտ» վերահսկողության տակ։

Ամերիկան չի արտահանում ժողովրդավարություն։ Այն արտահանում է անկայունություն։

Ժողովրդավարությունը նրա համար քող է՝ թալանը, վերահսկողությունն ու պետականության քանդումը օրինականացնելու համար։

Ով ասում է՝ «մեր հարստությունը մեր ժողովրդինն է», ով հրաժարվում է ենթարկվել, ով դուրս է գալիս ԱՄՆ-ի շահերի դեմ՝ դառնում է բռնապետ, թշնամի, «սպառնալիք աշխարհին»։

«Ճշմարտության ձայն»-ի ՖԲ էջից

Մեկնաբանություններ